Karadeniz’in doğusundan batısına uzanan horon kültürü; ritim, figür, tempo ve kullanılan çalgılar açısından bölgeden bölgeye farklılık gösterir. Rize’den Ordu’ya kadar uzanan hat, aynı geleneğin farklı yorumlarını ortaya koyar. Rize Horonları Rize horonları, Doğu Karadeniz’in en sert ve en hızlı horonları arasında yer alır. Figürler keskin, ani ve titreşimlidir. Oyuncular omuz omuza vererek sıkı bir halka oluşturur ve vücut hareketleri çoğunlukla diz ve omuz titreşimlerine dayanır. Çalgılar: Tulum (en baskın enstrüman) Kemençe (bazı bölgelerde) Davul-zurna (daha az) Özellik: Çok hızlı tempo Sert geçişler Komutla yönlenen oyun (horon başı önemli) Artvin Horonları Artvin horonları, Doğu Anadolu’nun bar kültürü ile Karadeniz horonunun birleşimidir. Bu nedenle figürler daha geniş ve daha gösterişlidir. Çalgılar: Davul – zurna (en yaygın) Tulum (özellikle Hopa ve Borçka çevresi) Akordeon (yer yer) Özellik: Daha geniş adımlar Yüksek kol hareketleri Erkek oyunlarında güç vurgusu Trabzon Horonları Trabzon horonları, kemençe ile özdeşleşmiştir. Rize’ye göre biraz daha kontrollü ama yine hızlıdır. Çalgılar: Kemençe (ana enstrüman) Davul (destekleyici) Özellik: Ritmik ve akıcı Ayak vuruşları belirgin Sera, Akçaabat gibi farklı türler Giresun Horonları Giresun horonları, Doğu ile Batı Karadeniz arasında bir geçiş özelliği taşır. Hem hızlı hem de daha düzenli figürler içerir. Çalgılar: Kemençe Davul – zurna Özellik: Karşılıklı oynama yaygın Daha düzenli ritim Grup düzeni daha esnek Ordu Horonları Ordu horonları, Batı Karadeniz’e yaklaştıkça yumuşar. Figürler daha sade ve daha estetiktir. Çalgılar: Davul – zurna Kemençe (yer yer) Özellik: Daha yavaş tempo Geniş ve estetik hareketler Halay benzeri dizilişler görülebilir