Coğrafyalar değişiyor, diller değişiyor ama uygulanan sahtekarlık senaryoları nedense hiç değişmiyor. Rusya’da bebek arabasıyla yanınıza yaklaşıp memleketine gidecek parası olmadığını söyleyen o kadınla, Türkiye’de bilet parası isteyen ya da fırçasını düşürüp iyiliğinizi paraya çeviren ayakkabı boyacıları aslında aynı kitabın farklı sayfalarını okuyorlar. İnsan sormadan edemiyor; aralarında binlerce kilometre mesafe olan bu insanlar, nasıl oluyor da birbirlerinden habersizmiş gibi birebir aynı taktikleri uygulayabiliyorlar? Sanki dünyadaki tüm dolandırıcıların üye olduğu gizli bir haberleşme ağı ya da ortak bir eğitim merkezi var gibi. Tabii ki işin şakası bir yana, burada asıl düşündürücü olan şey sahtekarlığın evrensel bir dili olmasıdır. Yöntemler değişmiyor çünkü insan psikolojisi ve en zayıf noktamız olan yardım etme içgüdüsü dünyanın her yerinde aynı şekilde suistimal ediliyor. Konu Avrupa’ya geldiğinde ise durum sahtekarlıktan çıkıp doğrudan hırsızlığa dönüşüyor. Medeniyetin merkezi olarak görülen o popüler Avrupa şehirlerinde kimse sizin duygunuzla oynamaya vakit ayırmıyor, direkt cebinizdekiyle ilgileniyorlar. Metroda, kalabalık caddelerde ya da kafede otururken çantanızı önünüze almazsanız saniyeler içinde telefonunuzun veya cüzdanınızın uçup gittiğini görüyorsunuz. Orada kimse hikaye anlatmıyor, profesyonel bir şekilde sizi soyup soğana çeviriyorlar. İyilik yaparken suistimal edildiğimiz, kalabalıkta gezerken ise eşyalarımızı korumak zorunda kaldığımız garip bir devirdeyiz. Sizce bu yöntemlerin dünyanın her yerinde bu kadar benzer olması sadece bir tesadüf mü yoksa insanoğlunun boşluğundan faydalanmanın en garantili yolu bu olduğu için mi herkes aynı yöntemi seçiyor? Sizin bu konudaki fikriniz nedir? #dolandırıcılık #ispanya #rusya #i̇talya #fransa🇫🇷