Bugünün en büyük reflekslerinden biri şu: Bir şeyi görür görmez yorum yapmak. Bir fotoğraf, bir cümle, bir kıyafet, bir jest. Anlamadan konuşmak artık düşüncesizlik değil, neredeyse alışkanlık oldu. Çünkü insanlar çoğu zaman gerçeği değil, gördükleri ilk yüzeyi değerlendiriyor.İsmail Kartal’ın beyaz boğazlı kazağı da bir süre birçok kişi için sadece bir “imaj” malzemesiydi. Kimi alay etti, kimi sembolleştirdi, kimi rakip takım şakalarının parçası yaptı. Okan Buruk’un göndermesi de bu yüzden hızlıca dolaşıma girdi. Çünkü kalabalıklar ayrıntıyı değil, vitrini sever. Görünen şey üzerinden hüküm vermek kolaydır. Zor olan ise durup sormaktır: Bunun arkasında ne var?Sonra gerçek geliyor. O kazak, kızının hediyesi. Üstelik sıradan bir hediye de değil; bir duayla, bir temenniyle verilmiş. “Baba, bu sana uğur getirsin.” Bir anda bütün tablo değişiyor. İnsanların stil tercihi sandığı şey, aslında bir bağın, bir sevginin ve bir hatıranın taşınması oluyor.İşte mesele tam burada başlıyor. Çünkü çoğu zaman insanlar, başkasının davranışını kibir, takıntı ya da gösteriş sanıyor. Oysa arkasında bambaşka bir sebep olabiliyor: özlem, alışkanlık, bağlılık, anı, yas ya da sevgi. Dışarıdan komik görünen şey, içeride çok ciddi bir anlam taşıyabiliyor.Bu yüzden bir şeyi bilmeden konuşmak sadece acelecilik değildir. Aynı zamanda insan hikâyesine karşı körlüktür. Herkesin üstünde görünmeyen bir yük, görünmeyen bir dua, görünmeyen bir hatıra var. Mesele kazak değil. Mesele, insanların sebeplerini bilmeden hükümler dağıtma kibri.Bir insanı gerçekten tanımak istiyorsan, önce görüntüsünü değil nedenini anlamaya çalış. Çünkü bazen en çok konuşulan detay, en sessiz sevginin taşıyıcısıdır. #keşfet #seniniçin #fyp #fenerbahçe #galatasaray