Pusat Dedesi Laz Ziyayı İki Dakikada Şöförü Yapıyor Pusat Çakır, adını taşırken bile ağır bir yük taşıyan bir çocuktu. O, sadece Pusat değildi; o, Süleyman Çakır’ın oğluydu. Bu soyadı, ona hem saygı hem de gölge getirdi. Çünkü herkes ondan babası gibi olmasını bekliyordu, ama kimse onun ne hissettiğini sormuyordu. Babası öldüğünde Pusat daha küçüktü. Süleyman Çakır, yeraltı dünyasında efsane olmuştu ama Pusat için sadece babasını erken kaybetmiş bir çocuk kalmıştı geriye. Herkes Çakır’ı raconuyla, duruşuyla anlatıyordu; Pusat ise babasını hatıralarla tanıyordu. Kızgın değildi, ama içi hep yarımdı. Büyüdükçe Pusat’ın içinde iki duygu büyüdü: Biri gurur, diğeri öfke. Gururdu, çünkü babası onurlu bir adamdı. Öfkeydi, çünkü o onur babasını ondan almıştı. Polat Alemdar’ı tanıdığında, Pusat ilk başta mesafeliydi. Çünkü Polat, babasının en yakın dostlarından biriydi ama aynı zamanda onun ölümünün olduğu dünyanın da bir parçasıydı. Pusat bazen Polat’a bakıp şunu düşünürdü: “Babam gitti, sen kaldın.” Polat ise Pusat’a her zaman farklı davrandı. Onu bir mafya çocuğu gibi değil, emanet gibi gördü. Çünkü Süleyman Çakır’ın arkasında bıraktığı tek gerçek şey Pusat’tı. Polat, Çakır’a olan borcunu Pusat’a sahip çıkarak ödemeye çalıştı. Ama Pusat’ın içindeki fırtına kolay dinmedi. O, babası gibi olmak istemiyordu ama onun kaderinden de kaçamıyordu. Sokak onu çağırıyordu, isim onu itiyordu, insanlar ondan “Çakır’ın oğlu” olmasını bekliyordu. Pusat ise sadece kendi olmayı istiyordu.#kurtlarvadisi #kurtlarvadisipusu #kvp #polatalemdar #süleymançakır