Videoda da söylendiği gibi; bir hata yaptığımızda suçluluk hissetmek sağlıklıdır, bizi onarmaya iter. Ancak ortada somut bir sebep yokken, kendimizi sürekli "yeterince iyi değilim" ya da "bir şekilde hatalıyım" diye yargılamak, ruhsal bir yorgunluktur. 🧠 Imposter Sendromu tam da burada devreye girer: Başarılarını şansa bağlarsın. En ufak bir pürüzde faturayı kendine kesersin. "Bir gün gerçek yüzümü (yetersizliğimi) görecekler" korkusuyla yaşarsın. Kendini suçsuzken yargılamak, çıkışı olmayan bir labirent gibidir. Bugün kendine şu soruyu sor: "Bu hissettiğim suçluluk bana mı ait, yoksa içimdeki o acımasız eleştirmene mi?