Videoda adam bağdaş kurup dik bir şekilde oturuyor, sırt tamamen düz, çene hafif içeri çekik. Asıl olay nefesin burundan alınıp omurganın içinden yukarı doğru “taşınıyormuş” gibi hayal edilmesi. Yani sadece ciğerlere nefes doldurmuyorsun; dikkati kuyruk sokumundan başlayıp göğüs ve boğazdan geçerek kafanın tepesine doğru çıkarıyorsun. Adam nefes alırken göğsünü şişirmiyor, karın yavaşça genişliyor. Bu önemli, çünkü yüzeysel değil derin diyafram nefesi.
Nefesi burundan yavaşça alıyorsun, acele yok. Alırken zihninde omurganın ortasında bir hat varmış gibi düşünüyorsun. Video efektlerinde yanan noktalar var ya, onun sebebi bu. Nefes yukarı çıkıyor hissi. Nefes en tepeye geldiğinde yani ciğerler dolduğunda hemen vermiyorsun, çok kısa bir duraklama var. Zorlamadan, 2–3 saniye kadar. O sırada vücutta hafif bir basınç ve farkındalık oluşuyor, adamın “uyanma” dediği yer orası.
Sonra nefesi ağızdan değil yine burundan yavaşça veriyor. Verirken bu sefer aynı hattın tersine, yukarıdan aşağıya doğru indiğini hayal ediyorsun. Nefes verirken karın içeri çekiliyor ama kasarak değil, doğal şekilde. Omuzlar yine kıpırdamıyor. Bu döngü sırasında gözler kapalı, yüz tamamen gevşek.
Videodaki adam bunu tek seferlik yapmıyor; ritim oturana kadar aynı tempoda devam ediyor. Yaklaşık 5–10 dakika sonra nefes otomatikleşiyor ama farkındalık artıyor. O “dünya farklı görünüyor” denilen şey, aslında beynin aşırı düşünme modundan çıkıp algıya geçmesi. Yani bir anda süper güç falan değil; ama çevre daha net, sesler daha belirgin, beden daha “içeriden” hissediliyor.
Özetle bu teknik normal nefes egzersizi gibi anlatılmıyor çünkü odak noktası oksijen değil, dikkatin nefesle birlikte omurgada gezdirilmesi. Yanlış yapılırsa sadece nefes alıp vermiş olursun, doğru yapılırsa da zihnin otomatik gürültüsü kesiliyor. Videodaki “gizli” muhabbeti de buradan geliyor zaten.